Herkent u dit? Reageer dan a.u.b.

Tineke Movig

De moeder van Jacques, Tineke Movig woonde met haar 2 jongste zonen Jacques en Frans in de wijk Ampersiet en op de Tjitaroengweg. Haar 2 oudste zonen Louis en Olav waren al naar een jongenskamp. Zij was arts en misschien zijn er nog mensen, die haar gekend hebben. Een Mevrouw van Emmerik, onderwijzeres Engels, Indonesisch maar met een Nederlandse nationaliteit, had zich opgeofferd en mee het kamp ingegaan om voor de invalide moeder Movig te zorgen. Zodra het kamp open was, is ze er uit gegaan. De familie Movig heeft het in zijn geheel overleefd. Nu zijn er nog Louis en Jacques. Tineke Movig was bevriend met mijn moeder Nel Schrijnen van Oppen. Nel bewoonde een klein keukentje met haar 5 dochters: Trees, Nel, Wies, Lidy en Claartje. Het voordeel van zo’n kleine ruimte was, dat je die niet hoefde te delen met anderen, zodat dat privacy gaf. Trees op de aanrecht en de rest op 3 matrassen op de grond. Het paste precies. Nel had nog 2 zussen Jo en Saar van Oppen.

Een zekere mevrouw van Leeuwen was huishoofd. Pittig werk! Een Grootmoeder en haar kleinkinderen raakten geheel over hun toeren. Er was toen gelukkig nog water om dat op te lossen!

Lidy lag op het laatst ziek met andere kinderen, die om haar heen stierven in een garage van een huis dicht bij de poort. Moeder stierf op de volwassenen afdeling in een ander huis.

De ergste zieken werden het eerst na de bevrijding vervoerd naar het Carolus Boromeus ziekenhuis in Batavia. Trees de oudste liep nog, maar smokkelde zich met behulp van een chauffeur mee om bij haar zusjes te zijn. Melde zich als hulpverpleegster, 17 jaar. Claartje at te veel en moest gered worden door de arts.

Vader Pierre Schrijnen kwam in het ziekenhuis zijn kinderen zoeken. Zag zuster Trees, maar herkende haar niet. Ze heeft dat nooit kunnen vergeten. Van de dochters leven nu nog Wies Lidy en Claartje.

Vader Pierre heeft met andere volwassenen wezen verzameld in een huis tegenover Carolus Boromeus. En van daaruit zijn er transporten geregeld naar de haven , vandaar weer met een boot naar de Nieuw Amsterdam die pas in het nieuws is geweest op de TV in Andere Tijden.

Reageren kan door contact op te nemen met Hans Freiboth: freiboth@home.nl

2 Reacties

  1. Nee, het verhaal ken ik niet maar Jaques Movig ken ik wel, Die heb ik leren kennen in de korte tijd dat ik bij de Koninklijke Marine diende, hij is jaargenoot KIM, dus ik zie hem graag weer terug op de reünie. Kamp Tjideng, Ik was ongeveer 8 jaar toen we daar arriveerden vanuit Tjihapit. We ( mijn moeder, zus Loes en ik) kwamen terecht op de Laan Trivelli 105. Eerst in een achterkamer met veel vrouwen en kinderen en later in de kammar mandi in de achtertuin. Daar was ruimte voor drie. Van het kamp herinner ik mij weinig. Wel dat mijn moeder na de “bevrijding” binnen vier dagen tijd te horen kreeg dat haar vader was gefusilleerd in Nederland, haar broer al in maart ’42 was gesneuveld te Kalidjati en dat mijn vader was overleden aan de Pakan Baroe Spoorweg,nadat hij de ramp met de Junio Maru had overleefd. We zijn toen met spoed naar Australië gebracht om te recupereren. Maar dat is weer een ander verhaal. Wat mij overigens ook goed bijstaat is de vertonning van de film Sneeuwwitje op een groot doek in de laan Trivelli verzorgd door de Britten, het klinkt raar maar als die film ergens draait wil ik deze altijd weer zien. Ik ben jaren later terug geweest met de Oorlogsgravenstichting, Laan Trivelli 105 is gesloopt en er is een kerk voor in de plaats gekomen. Een vriend is er onlangs geweest en heeft een serie foto’s gemaakt van de wijk Tjideng, die is wel grondig veranderd. Hans Freiboth zal deze foto’s op de website plaatsen.

    Willem Plink

  2. Ook ik heb in het Tjidengkamp gezeten.Mijn moeder is, nadat mevrouw Willinge afgezet was, hoofd van het kamp geweest.als straf werden mijn moeder en ik naar Tangerang gestuurd. In dit kamp hebben we een paar maanden gezeten om daarna naar Adek te verhuizen.
    In kamp Tjieng heb ik op Moesiweg 12 gewoond,totdat mijn moeder en ik voor straf naar Tangerang werden gestuurd. Mijn moeder was toen kamphoofd en was tegen een verordening van Sonei ingegaan.
    .we werden naar Tangerang gestuurd en later naar Adek. Na de kamptijd hebben we nog op Tossariweg 6 in Batavia gewoond.van daaruit zijn we in juni 1946 naar Nederland gekomen.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*